زوال آن ضرر ندارد زيرا منظور زوال وسيلهء فتنه و فساد است . حسد ، از نظر عقل زشت است زيرا بدخواهى ديگران است و خشم بر كارِ يزدان در احسان به بندگان چه گناهى بدتر از ناگوار داشتن آسايش مسلمانى ديگر كه تو را در آن زيان و ضرر نيست ، و بيانِ برخى مفاسدِ آن بيايد . ولى غبطه و رقابت حرام نيست بلكه واجب است يا مستحب يا مباح چنانچه خدا فرمايد : « در اين باره رقابت ورزند رقابت‌كننده‌ها . . . » تا آنكه گويد : بسا غبطه‌اى باشد كه حرام يا مكروه است چون حبّ مانندِ منصبِ حرام يا مالِ حرام كه ديگرى دارد و يا حبّ مالِ مشتبه و براى صرف در مصارف مكروه . اسباب حسد بىشمار است و از آنها هفت سبب عمده را برشمرده‌اند : 1 - دشمنى 2 - عزت‌طلبى 3 - كبر و سربزرگى 4 - تعجب 5 - ترس از فوت مقاصد 6 - حبّ رياست 7 - بد ذاتى و بخل . تا آنكه گويد : بدان كه حسد از بيمارىهاى بزرگِ دل است و دردهاى دل درمان نپذيرد جز با علم و عملِ سودمند براى رفع بيمارى حسد و آن توجه به اين است كه تو به خوبى درك كنى كه حسد به دين و دنياى تو زيان مىزند و به دين و دنياى آنكه بر او حسد برى زيانى ندارد بلكه براى دين و دنياى او سودمند است . و اگر اين مطلب را از روى حقيقت بدانى و دشمنِ خود و دوست دشمنِ خود نباشى بناچار از حسد بر كنار گردى ، اما جهت اينكه به دينت ضرر دارد اين است كه حسدِ تو به معنى خشم بر مقدر الهى است و بد داشتنِ آن نعمتى كه به بنده‌هاى خود داده است و عدل او كه در ميان نهاده از روى حكمت و مصلحتِ خود و اين خود جنايت بر چشم توحيد و خار بر ديدهء ايمان است .